Alpinizm przemysłowy — połączenie pasji z ekstremalnie atrakcyjną pracą

Dla wielu alpinistów i himalaistów odpowiedź na pytanie: „Co chciałbyś robić w życiu?” jest oczywista. Problemem pozostaje jedynie przekucie swojej pasji w przynoszący realne zyski zawód. Dlatego bardzo często ćwiczenia na ściankach wspinaczkowych przenoszą do pracy i rozpoczynają karierę jako tak zwany alpinista przemysłowy.

Kto może zostać alpinistą przemysłowym?

Pasja do wspinaczki wysokogórskiej jest zdecydowanie jednym z najważniejszych elementów, koniecznych do rozpoczęcia pracy w zawodzie alpinisty przemysłowego. To jednak nie wszystko. Historia branży sięga 2009 roku, czyli momentu, w którym powstała Organizacja Techników Dostępu Linowego. Dzięki niej wprowadzono profesjonalne kursy pozwalające zyskać odpowiednią wiedzę i umiejętności do wykonywania zawodu alpinisty przemysłowego. Takie przygotowania trwają zwykle jedenaście dni i obejmują między innymi:

• przeszkolenie z zasad BHP,
• lekcje z obsługi sprzętu oraz praktyki pod okiem specjalisty, weryfikującego stopień gotowości do podjęcia pracy,
• kurs pierwszej pomocy.

Trzeba mieć jednak świadomość, że bez określonych predyspozycji, jak choćby: brak lęku wysokości, pewności ruchów, przygotowania fizycznego – samo szkolenie by nie wystarczyło. Bycie dobrym alpinistą przemysłowym wymaga również oswojenia się z pracą w specjalnym uniformie i z użyciem oprzyrządowania. Mile widzianą cechą jest także zdolność szybkiego adaptowania się do aktualnych warunków, bowiem w pracy na wysokościach trzeba się liczyć ze zmianami temperatury, nasłonecznienia czy nagłymi podmuchami wiatru.

Wbrew pozorom alpinizm przemysłowy nie jest zajęciem wyłącznie dla mężczyzn. Coraz częściej spotyka się również kobiety pracujące na linach. Jakie są reakcje osób przebywających w biurach, które widzą alpinistów za oknami? Najczęściej pozytywne – częstują drugim śniadaniem i zapraszają na kawę. Negatywne zdarzają się rzadko i zwykle dotyczą treści rozwieszanej przez alpinistów reklamy.

Jakie są wady i zalety pracy jako alpinista przemysłowy?

Choć mogłoby się wydawać inaczej praca na dużych wysokościach (zdaniem osób wykonujących ten zawód) nie jest największym problemem. Już po kilku tygodniach można się do niej przyzwyczaić, a różnica między 40 i 200 metrami przestaje mieć znaczenie. Wadą jest natomiast sezonowość pracy. W miesiącach zimowych można w zasadzie wziąć urlop i wyjechać na wakacje z rodziną, wtedy bowiem próżno czekać zleceń. Dostępne są co prawda takie zlecenia, jak: odśnieżanie dachów, kontrolowanie stanu rynien, mycie okien czy inspekcja systemów odśnieżających – ale ze względu na zdecydowanie trudniejsze warunki, takiej pracy powinny się podejmować wyłącznie osoby do tego przeszkolone i mające doświadczenie.

Co innego od wiosny do późnej jesieni — pracy jest całe mnóstwo: od czyszczenia elewacji biurowców, po rozwieszanie reklam wielkoformatowych. Warto wtedy podbudować finanse po okresie zimowego zastoju i zabezpieczyć się na ewentualność kilka miesięcy bez zleceń.

Zdecydowanym plusem są natomiast zarobki, które są naprawdę zadowalające. Wiele oczywiście zależy od indywidualnych ustaleń z pracodawcą, doświadczenia i szybkości pracy, ale średnie wynagrodzenie brutto alpinisty przemysłowego wynosi około 350–400 zł dziennie. Rozsądne gospodarowanie wydatkami pozwoli zatem nawet na kilka niepracujących miesięcy w ciągu roku.

Alpinizm przemysłowy nie jest co prawda branżą dla każdego, ale zdecydowaną zaletą wykonywania tego zawodu jest to, że na starcie wystarczy przejście kursu przygotowawczego i pracodawca nie oczekuje wcześniejszego doświadczenia czy specjalistycznego wykształcenia. To również dobra propozycja dla tych, którzy chcą łączyć pasję z zarabianiem pieniędzy – miłośnicy wspinaczki górskiej są bardzo mile widziani.